Rouwen om het verlies van de Joodse geest en spirituele inspiratie
Nog steeds rouwen wij om het gemis aan waarachtige Joodse inspiratie. Tot de herbouw van de Derde Tempel blijven wij sjiwwe zitten om het verlies van het Heiligdom, dat eens het centrum van onze geestelijke inspiratie vormde en Jeruzalem haar speciale status verleende.Rabbi Chajiem van Wolozhyn, de leider van de Litouwse orthodoxie uit het begin van de negentiende eeuw, illustreert onze ontroostbaarheid met een Midrasj.
Betekenis van de Tempel onverwoestbaar
Nadat de broers Joseef hadden verkocht, vertelden zij hun vader Ja’akov, dat hij door een wild dier verscheurd was. Ja’akov bleef ontroostbaar en rouwde tweeëntwintig jaar. Ja’akov liet zich niet troosten omdat hij intuïtief aanvoelde, dat zijn zoon Joseef nog in leven was. Zolang er nog hoop is, laat men zich niet troosten. Hetzelfde geldt, legt Reb Chajiem uit, voor onze Tempel. De Romeinen konden misschien het aardse Jeruzalem vernietigen maar de idealen en geestelijke waarden, die de Tempel uitstraalde zijn onverwoestbaar. Voor hen, die niet meer kunnen rouwen om Jeruzalem, is ook deze spirituele betekenis verloren gegaan. Voor hen is het kind met het badwater weggespoeld. Jeruzalem is echter meer dan alleen de hoofdstad van de staat Israel. Het is de smeltkroes van alle individuele aspiraties. Jeruzalem is de stad waar het Joodse volk één wordt.
Loutering van de ziel
Toen G’d opdracht gaf een Tempel te bouwen en de offerdienst tot in de details regelde in het derde boek van de Tora, wilde Hij hiermee op heel concrete wijze aangeven hoe iedere jood tot ware religieuze inspiratie zou kunnen komen, hoe hij zijn hart tot een altaar G’ds zou kunnen ombouwen. De oudste verklaarders wijzen ons op deze diepere betekenis. G’d heeft onze dieroffers niet nodig. Wat G’d wil is, dat ons hart in volle overgave op Hem gericht wordt. Wanneer een dier geofferd werd, moest degene, die het offer bracht zich hierbij voorstellen alsof hij zijn lagere driften en instincten, die hem op het verkeerde been hadden gezet, voor G’d bracht vanuit een diep verlangen hiervan bevrijd te worden. Offeren was loutering van de geest. Daarzonder waren dieroffers slechts inhoudsloze rituelen.
Vreugde van G’ds aanwezigheid
Babylonische en Romeinse soldaten konden de Tempel slechts verwoesten omdat de G’ddelijke aanwezigheid het Heiligdom verlaten had. De Sjechiena was verdwenen omdat het Joodse hart de G’ddelijke opdracht vergeten was en nog slechts vervuld was van blinde haat. De vreugde van Jeruzalem is meer dan alleen de vestiging van ambassades van vreemde mogendheden. Het is de vreugde van G’ds aanwezigheid, die eerst gerealiseerd moet worden in ons gevoelsleven, waarna de vestiging van G’ds Koninkrijk op aarde nog slechts een formaliteit zal blijken. Lesjana haba bieRoesjalajiem habenoeja… volgend jaar in een herbouwd Jeruzalem!
Net zo verantwoordelijk zijn voor de verwoesting van de Tempel als zij toen waren
Elke generatie waarin de Tempel niet herbouwd wordt, moet zichzelf beschouwen alsof de Tempel in hun tijd verwoest was. We rouwen om het verlies van de Tempel. Maar verlangen we echt zo erg naar de Tempel dat we het verdienen om hem herbouwd te zien worden? Voelen we de geestelijke leegte nu de Tempel er niet meer is? De Tempel werd vernietigd door onze wederzijdse haat om niets. Zijn we er echt klaar voor om ons karakter te vervolmaken? Willen we onze medemensen echt goed behandelen? Willen we de geboden van G’d houden? Geloven we genoeg in Zijn Tora om die met volle overgave te bestuderen? Als we ons niet oprecht inspannen om onszelf te verbeteren, ontbreekt het ons aan liefde voor G’ds Tempel, Zijn Beet haMikdasj. We zouden net zo verantwoordelijk zijn voor de vernietiging van de Tempel als de generatie bijna 2000 jaar geleden toen het echt werd verwoest. Mogen we het werkelijk verdienen om de herbouw van de Beet haMikdasj, bimhera vejamenoe, mee te mogen maken! Ameen.
