Van: Yisrael Yitzchak Rosenfeld
Een betekenisvolle vastendag
Vrienden, we zijn aangekomen… in de Drie Weken van rouw die leiden naar Tisja BeAv…
Sjiwah Asar b’Tammuz vanuit Breslov-perspectief
– De muur van het hart
De 17e van Tammuz herdenkt de doorbraak van de muren van Jeruzalem.
Uiterlijk is dit een historische tragedie.
Maar Rebbe Nachman van Breslov, van gezegende nagedachtenis, leerde herhaaldelijk dat alles wat in de wereld gebeurt ook in de mens zelf gebeurt.
Iedere persoon heeft zijn eigen Jeruzalem
– de plaats waar de Sjechina wil verblijven.
Rondom dit Jeruzalem zijn er muren.
Deze muren kunnen bescherming zijn wanneer zij opgebouwd zijn uit emunah (geloof) en kedusja (heiligheid).
Maar zij kunnen ook muren zijn die het hart afsluiten en de mens van HaSjeem (G’d) scheiden.
Rebbe Nachman leerde dat het grootste gevaar is wanhoop (yei’ush).
Zijn beroemde uitspraak blijft tot op de dag van vandaag bekend:
“Er is helemaal geen wanhoop in de wereld.”
(Likkutei Moharan II, 78)
Wanneer de muren van Jeruzalem doorbroken worden, betekent dat ook:
Ons schijnbare gevoel van veiligheid kan instorten.
Maar precies daar begint een nieuwe mogelijkheid.
Wanneer een muur breekt, kan ook licht binnenkomen.
Reb Nosson, van gezegende nagedachtenis, legt vele malen uit dat alle vernietiging uiteindelijk dient om de mens te brengen tot een diepere roep naar HaSjeem.
Zolang alles perfect lijkt, bidt een mens vaak oppervlakkig.
Alleen gemis opent het hart.
Daarom begint de periode van de Drie Weken met een vastendag.
Vasten is geen doel op zich.
Het is bedoeld om het hart te wekken.
Honger herinnert ons eraan dat onze ziel hongerig is naar iets diepers
– naar nabijheid tot HaSjeem.
Rebbe Nachman sprak vaak over de “nekudah tovah”
– het goede punt in iedere mens.
Zelfs wanneer veel lijkt vernietigd, blijft dat punt onbreekbaar.
Het Beet Hamikdasj mag verwoest zijn, maar de goddelijke vonk in het Joodse hart is nooit verdwenen.
Misschien is dit de boodschap van de 17e Tammuz:
Niet kijken naar de ingestorte muren, maar naar het punt vanwaar de wederopbouw begint.
Reb Nosson van Breslov schrijft dat elk oprecht gebed, elke kleine daad van tesjoeva (inkeer), en elke mitswa (gebod) opnieuw een steen is in de wederopbouw van het Beet Hamikdasj (Tempel).
Niemand is te klein om deel te nemen aan deze wederopbouw.
Zo wordt een dag van verlies ook een dag van hoop.
Precies daar waar wij de breuk voelen, kan HaSjeem binnenkomen.
Uit gebrokenheid zelf wordt een nieuw lied geboren.
Moge het ons gegeven zijn om nooit op te geven, onze goede punten te ontdekken, en door elk gebed en elke goede daad deel te nemen aan de wederopbouw van Jeruzalem en van onze eigen harten.
Een bijzonder mooi Breslov-idee om mee af te sluiten:
De muren van Jeruzalem vielen niet omdat HaSjeem Zijn volk verliet, maar zodat wij zouden beseffen dat de belangrijkste muur geen steen is, maar geloof (emunah).
Zodra die muur hersteld is, begint ook de wederopbouw van het Beet Hamikdasj.
