Door: Jisraël Jitschak Rosenfeld
Een goede en gezegende week, vrienden.
Een mitswa die het menselijk verstand te boven gaat, wordt een chok genoemd – een goddelijk besluit dat niet op menselijke logica berust.
Toch rijst de vraag:
Waarom zijn Joden door de generaties heen bereid geweest hun leven te geven, niet alleen voor die delen van de Tora die zij begrijpen, maar juist ook voor die geboden die zij niet begrijpen?
De Lubavitsjer Rebbe, zichrono livracha (tot zegenende nagedachtenis), legt uit:
Het woord chok is afgeleid van het woord chakikah, wat „gravering” betekent.
Wat is het verschil tussen schrijven en graveren?
Bij schrijven worden twee afzonderlijke elementen met elkaar verbonden: inkt en papier.
Bij graveren daarentegen worden de letters rechtstreeks in het materiaal zelf uitgehouwen. Zij worden niet achteraf toegevoegd, maar vormen een integraal onderdeel van de stof zelf.
Zo is het ook met de relatie tussen de Jood en de Tora.
Een Jood bestudeert de Tora niet slechts als een vorm van uiterlijke kennis.
De Tora is diep in hem gegrift.
Zij maakt deel uit van zijn wezenlijke identiteit.
Daarom wordt de Joodse ziel juist het diepst geraakt wanneer het gaat om een chok – een wet die het menselijk begrip overstijgt.
In zo’n geval verdedigt de Jood niet iets dat vreemd aan hem is, maar iets dat reeds een onlosmakelijk deel van zijn eigen bestaan vormt.
