Door: Jisrael Jitzchak Rosenfeld
Op een sjabbat, na het Netz-gebed (het ochtendgebed bij zonsopgang), merkte een van de gemeenteleden op dat Shlomo Zalman Auerbach zt”l de synagoge verliet — maar niet in de richting van zijn huis. Hij liep juist de andere kant op.
Nieuwsgierig besloot de man de rabbijn te volgen om te zien waar hij naartoe ging.
Hij zag hoe de inmiddels oudere rav een lange weg aflegde.
Onderweg ging hij herhaaldelijk op een bankje zitten om enkele minuten uit te rusten, waarna hij weer verder liep.
Na bijna twee uur lopen bereikte de rabbijn de wijk Sanhedria HaMurchevet.
Daar ging hij een synagoge binnen, nam rustig plaats, en nadat de Haftara was gelezen stond hij weer op en begon aan de lange terugweg naar huis.
Later vroeg het gemeentelid hem:
“Waarom heeft de rabbijn zich zoveel moeite getroost?”
Rav Shlomo Zalman Auerbach legde uit:
Gisteravond kwam er een vader naar mij toe.
Hij vertelde dat zijn zoon vandaag zijn bar mitswa zou vieren.
De jongen had zich zorgvuldig voorbereid op het lezen van de Haftara van de wekelijkse parasja.
Maar daarna realiseerden zij zich dat op deze sjabbat eigenlijk de Haftara van Machar Chodesj gelezen zou worden, omdat Rosj Chodesj de volgende dag zou vallen.
De vader vroeg mij wat hij moest doen.
Ik adviseerde hem om de gabbai (de synagogebeambte) te informeren dat de jongen toch de gewone Haftara zou lezen — degene die hij al had voorbereid.
Maar vanmorgen dacht ik:
Zelfs als de gabbai op de hoogte is, zou iemand in de synagoge de verandering kunnen opmerken en daar iets over zeggen.
Er zou verwarring kunnen ontstaan — en dat zou voor de jongen erg beschamend kunnen zijn.
Daarom besloot ik dat, als ik zelf aanwezig zou zijn in die synagoge, niemand het in zijn hoofd zou halen om het ter discussie te stellen.
Wat een fijngevoeligheid.
Wat een toewijding.
Wat een bijzonder mens.
Vandaag is zijn jahrzeit (sterfdag).
